Nazwisko WAJDA    Pochodzenie rodu    Drzewa genealogiczne    Cmentarze    Archiwum
Poszukiwania    Genealogia    Vlad Dracula
Strona główna    Intro    Linki    Księga gości

WŁAD DRAKULA

(1431-1476)

 
Intrygująca postać z XV w.

  

Pierwszy portret pochodzi z "Dracole Wayda", Barth. Ghotam, Lubeka, 1485.
Drugi jest obrazem olejnym z XV w., znajdującym się obecnie w zamku Ambras.

W 1999 roku Hrabia obchodził swoje setne urodziny, na co czekało wielu jego entuzjastów z całego świata. Oczywiście każdy słyszał o tym wampirze z filmów, z książek, czy nawet bajek opowiadanych w dzieciństwie. Wszyscy wiemy kim lub czym jest Hrabia. Jednakże, z drugiej strony, Vlad Tepes Dracula, postać historyczna, która zainspirowała Brama Stokera do napisania swojej powieści, jest znacznie mniej znana. Stulecie wielkiej powieści daje nam dobry pretekst do przypomnienia życia tego makawelicznego władcy z XV w., co pozwoli nam lepiej docenić dzieło Stokera.

Fortyfikacje miejskie Sighisoary
Litografia z XVII w, Biblioteka Akademii Rumuńskiej

Vlad Tepes urodził się w listopadzie lub grudniu 1431 r. w fortecy Sighisoara. Jego ojciec, Vlad Dracul, w tym czasie nominowany na gubernatora wojskowego Transylwanii przez cesarza Sigismonda, około roku wcześniej został przyjęty w szeregi Zakonu Smoka. Zakon, który można porównać do Zakonu Szpitala Św. Jana, a nawet do Zakonu Rycerzy Teutońskich, był organizacją na poły wojskową i religijną, utworzoną w 1387 r. przez cesarza niemieckiego i jego drugą żonę, Barbarę Cilli. Głównymi celami tego tajnego stowarzyszenia rycerzy były obrona interesów katolicyzmu i krucjata przeciwko turkom. Zakon ten jest tak ważny dla nas z kilku powodów. Po pierwsze, wyjaśnia pochodzenie nazwy "Dracula"; "Dracul", w języku rumuńskim znaczy "Smok" - i tak bojarowie rumuńscy nazwali ojca Vlada Tepesa na wieść o jego wstąpienie w szeregi Zakonu Smoka. "Dracula" jest zdrobnieniem, znaczącym "syn Dracula" i jako takie zostało przyznane Vladowi Tepesowi. Po drugie, inspiracja zakonem w powieści Stokera przejawia się nawiązaniem do oficjalnego ubioru jego członków: czarnego nakrycia głowy i czerwonego płaszcza - noszonego tylko w piątki i podczas obchodów świąt pasyjnych.

  

Dom Vlada Draculi w Sighisoarze z portretem Draculi

Zimą 1436/1437, Dracul (ojciec Vlada Tepesa) został księciem Wallachii (jednej z trzech prowincji rumuńskich) i obrał pałac w Tirgoviste na swoją rezydencję. Tam Vlad Tepes żył na książęcym dworze przez sześć lat. W 1442 r., Dracula (Vlad Tepes) wraz ze swym młodszym bratem Radu zostali oddani jako zakładnicy sułtanowi Muradowi II; Dracula był trzymany w Turcji do roku 1448, podczas gdy jego brat zdecydował się zostać tam do 1462. Owa niewola turecka musiała odegrać ważną rolę w wychowywaniu Draculi; prawdopodobnie właśnie wtedy ukształtował sobie bardzo pesymistyczny stosunek do życia. W istocie, Turkowie zwolnili go po poinformowaniu o śmierci jego ojca w wyniku zamachu zorganizowanego przez Władysława II. Dowiedział się również o śmierci swojego starszego brata - Mircei - torturowanego i spalonego żywcem przez bojarów z Tirgoviste.

W wieku 17 lat, Vlad Tepes Dracula, wspomagany przez oddział tureckiej kawalerii i kontygent wojsk pożyczony mu przez paszę Mustafę Hassana, poczynił pierwszy krok w celu odzyskania tronu Wallachii. Jednakże drugi pretendent - nie kto inny jak Władysław II - pokonał go zaledwie dwa miesiące później. Aby ostatecznie odzyskać panowanie nad Wallachią, Dracula musiał czekać do czerwca 1456 r., kiedy zyskał satysfakcję zabicia swojego śmiertelnego wroga i mordercy ojca. W następstwie, Vlad rozpoczął swe najdłuższe, sześcioletnie panowanie, podczas którego popełnił mnóstwo okrucieństw, ustanawiając tym swoją kontrowersyjną reputację.

Miasto Tirgoviste, XVI w. Biblioteka Akademii Rumuńskiej

Jego pierwszy poważny akt zemsty był wycelowany w bojarów Tirgoviste za zabicie ojca i brata Mircei. W niedzielę wielkanocną 1459 r. aresztował wszystkich członków rodzin bojarskich biorących udział w uczcie wydanej na jego dworze. Starszych nadział na pal, a innym kazał maszerować ze stolicy do miasta Poenari. Ten 80-kilometrowy marsz był bardzo wyczerpujący i ci, którzy go przeżyli mogli odpocząć dopiero po jego ukończeniu. Następnie Dracula kazał im budować fortecę na ruinach strażnicy nad rzeką Argeą. Wielu zginęło w trakcie i w ten sposób Dracula złamał opór szlachty i wybudował fortecę na przyszły użytek. To co dzisiaj z niej pozostało zwie się Zamkiem Draculi.

Vlad wsławił się brutalnymi metodami wymierzania kary: często kazał obdzierać ludzi ze skóry, gotować, obcinać głowy, oślepiać, dusić, wieszać, palić, przypiekać, nadziewać na hak, nabijać ćwiekami, palić żywcem itp. Lubił również obcinać nosy, uszy, organy płciowe i nogi. Jednakże jego ulubioną metodą było nadziewanie na pal, od czego zyskał przydomek "Tepes", oznaczający w języku rumuńskim "Nadziewacz". Nawet Turkowie mówili o nim "Kaziglu Beyu", co oznacza "Książę Nadziewacz". Tą właśnie metodę zastosował w latach 1457, 1459 i 1460 przeciwko kupcom, którzy ignorowali jego prawa handlowe. Wyprawy zbrojne przeciwko Saksonom z Tansylwanii również były spowodowane chęcią obrony interesów Wallachii i popieraniem jej handlu.

Istnieje wiele opowieści o filozofii Vlada Tepesa Draculi. Np. był on szczególnie znany w swoim kraju ze ścisłego pilnowania uczciwości i porządku. Prawie każde przestępstwo, od kłamstwa i kradzieży po zabójstwo, mogło być ukarane upalowaniem. Będąc przekonanym o skuteczności swych metod, Dracula postanowił złoty puchar na środku głównego placu Tirgoviste. Puchar mógł być używany przez spragnionych podróżników, ale musiał pozostać na placu. Zgodnie z dostępnymi źródłami historycznymi, nie został on nigdy skradziony i pozostał nie ruszony aż do końca panowania księcia. Draculi bardzo również zależało na efektywności pracy swoich poddanych. Postrzegał biedaków, włóczęgów i żebraków jako złodziei. W rezultacie zaprosił wszystkich biednych i chorych z całej Wallachii na ucztę na książęcym dworze. Gdy goście się najedli i napili, kazał zabarykadować drzwi do pomieszczenia, gdzie odbywał się uczta i podpalić je. Nikt nie przeżył.

Na początku 1462 r. Vlad rozpoczął kampanię przeciwko Turkom wzdłuż Dunaju. Było to przedsięwzięcie bardzo ryzykowne, ponieważ armia sułtana Mehmeda II była dużo silniejsza od jego własnej. Jednakże w czasie zimy 1462 r., Vladowi udało się odnieźć wiele zwycięstw. Aby ukarać Draculę, sułtan postanowił przeprowadzić najazd na Wallachię z wykorzystaniem wszystkich swych wojsk. Oczywiście jego drugim celem było przekształcenie Wallachii w prowincję turecką. Do Wallachii wkroczyła armia turecka trzykroć silniejsza niż wojska Draculi. Widząc, że nie ma sprzymierzeńców, Dracula zmuszony był wycofać się w kierunku Tirgoviste, paląc po drodze własne wioski i zatruwając wszystkie studnie, tak aby armia turecka nie znalazła nic do jedzenia i do picia. Co więcej, gdy wycieńczony sułtan ostatecznie dotarł do murów stolicy, ujrzał najbardziej wstrząsający widok: tysiące pali z nadzianymi ciałami około 20 tysięcy tureckich jeńców, okropna scena, która została nazwana "lasem napalowanych".

  

Obie ilustracje nazwane są "Las napalowanych",
i pochodzą z Dracole Wayda, Ambr. Huber,
Norymbergia 1499, Dracola Wayda, Math. Hupfuff, Strasburg, 1500.

Ta taktyka terroru obrana przez Draculę okazała się całkowicie skuteczna; scena wywarła silny wpływ nawet na najdzielniejszych oficerów i sułtan, zmęczony i głodny przyznał się do porażki (fakt ten przytacza nawet Wiktor Hugo w "Legendzie wieków"). Tym niemniej, wycofując się z terenu Wallachii, Mehmed zostawił następną fazę wojny młodszemu bratu Draculi - Radowi, tureckiemu ulubieńcowi i pretendentowi do tronu Wallachii. Na czele tureckiej armii wspomaganej zdrajcami z szeregów Draculi, Radu wyparł brata aż do zamku Poenari nad rzeką Arges. Zgodnie z legendą, właśnie wtedy żona Draculi, obawiając się schwytania przez Turków, rzuciła się z murów zamku do rzeki - która to scena została wykorzystana w filmie Francisa Forda Coppoli. Vlad, w stu procentach nie będąc typem człowieka, który by popełnił samobójstwo, zdołał uciec z oblężenia, wykorzystując tajemny tunel prowadzący w okoliczne góry. Z pomocą rówieśników z wioski Arefe, udało mu się dotrzeć do Transylwanii, gdzie spotkał nowego króla Węgier, Macieja Korwina. Jednak Maciej, miast udzielić pomocy, uwięził Draculę i przetrzymywał go w stolicy węgierskiej Wyszechradzie. Dopiero w 1475 r. uznano Draculę ponownie księciem Wallachii i objął on trzecie, w istocie bardzo krótkie panowanie. Pod koniec grudnia 1476 r. padł ofiarą zamachu.

Forteca Poenari nad rzeką Arges.

Źródło: Benjamin-Hugo Leblanc.
http://hermogene.online.fr/vlad_dracula.htm
Tłumaczenie: Marcin Wajda

Rodowód Draculi

  • Basabar *1310 †1352
    • Mircza Stary (1386-1418)
      • Vlad II Diabeł *1390 †1447 x
        (ks. mołdawska)
        • Mircz Przystojny †1447
        • Vlad IV Dracula *lis/gru 1431 Sighisoara †1476 Bukareszt
        • Radu †1474
 
 

Copyrigh © 2002-2013 Bartosz W. Wajda